Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Ηδονικά Αγάλματα Σπασμένα Είδωλα

Ἡδονικὸς Ἐλπήνωρ

Κι όμως τ' αγάλματα
λυγίζουν κάποτε, μοιράζοντας τον πόθο
στα δυο, σαν το ροδάκινο· κι η φλόγα
γίνεται φίλημα στα μέλη κι αναφιλητό
κι έπειτα φύλλο δροσερό που παίρνει ο άνεμος·
λυγίζουν· γίνουνται αλαφριά μ' ένα ανθρώπινο βάρος.
Δεν το ξεχνάς. - Τ' αγάλματά ειναι στο μουσείο.

- Όχι, σε κυνηγούν, πώς δεν το βλέπεις;
θέλω να πω με τα σπασμένα μέλη τους,
με την αλλοτινή μορφή τους που δε γνώρισες
κι όμως την ξέρεις.

- Τ' αγάλματά ειναι στο μουσείο.
Καληνύχτα.

- ... γιατί τ' αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
είμαστε εμείς.

Τ' αγάλματα λυγίζουν αλαφριά ... καληνύχτα.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Translate

Αναγνώστες