1Q84 Vol. III

Η saga  του Μουρακάμι συνεχίζεται και, πιθανότατα, θα μας ακολουθεί με επόμενο (-α) πολυσέλιδο βιβλίο μιας και δεν προκύπτει από πουθενά η πρόθεση του συγγραφέα να εγκαταλείψει τους δυο πρωταγωνιστές στην ευτυχία τους. 
Η ζωή (μας) κύκλους κάνει και η μοναχική Αομάμε απομονώνεται  για να προσεγγίσει τον Τέγκο ενώ οι διώκτες τους προσπαθούν να τους εντοπίσουν και το παράλληλο σύμπαν με τα δυο φεγγάρια τους εγκλωβίζει. Ιστορίες ξετυλίγονται, φαντάσματα τριγυρνάνε, στο κυνηγητό μπερδεύεται κόσμος και κοσμάκης, τα όπλα που είχαν κάνει την εμφάνισή τους δεν εκπυρσοκροτούν σε πείσμα του Τσέχωφ, αριστοκρατικές κυρίες προσφέρουν γούνες που θα ζεστάνουν γυμνά σώματα σε κεντρικές λεωφόρους, η μουσική ανοίγει η (ή κλείνει) πόρτες, ο Γιουνγκ κάνει ένα γρήγορο πέρασμα, κουκουβάγιες και ψυχεδέλεια και το τελευταίο τραίνο από την πόλη των γάτων.

Η μουρακάμειος όπερα της απώλειας δεν τελειώνει (ευτυχώς) με τις σελίδες του τρίτου τόμου.
H μπαλάντα των αισθήσεων και των ψευδαισθήσεων και των παραισθήσεων συνεχίζεται.

Shakespeare said it best

η καλή πλευρά των πραγμάτων στους τοίχους της Αθήνας

Χαρούκι Μουρακάμι από το τρίτο βιβλίο της saga 1Q84:

“Shakespeare said it best,' Tamaru said quietly as he gazed at that lumpish, misshapen head.

'Something along these lines: if we die today, we do not have to die tomorrow, so let us look to the best in each other”

Ας δούμε λοιπόν κι οι δυό μας την καλή πλευρά των πραγμάτων

1Q84, ΒΙΒΛΙΟ ΙΙ: Η πόλη των γάτων (και των απωλειών)

Η πόλη των γάτων,
ένας φίκος,
δυο χρυσόψαρα,
μάδα και ντότα και
ο εξαγνισμός οχαραϊ,
ή
ο τόπος που έμελλε να χαθείς και η δύναμη της αιώνιας αγάπης.

Ο Χαρούκι Μουρακάμι καταπιάνεται με προαιώνιους μύθους, παράλληλους κόσμους και ψάχνει πεισματικά την παιδική αθωότητα και την λύτρωση.
Τόχω ξαναπεί:
Κάθε καλό παραμύθι
έχει νεράιδες και δράκους
Όμως
τα καλύτερα παραμύθια είναι αυτά που δεν τελειώνουν ποτέ!  

ΒΙΒΛΙΟ Ι, 1Q84 = 1984 = ?

Who controls the past controls the future. 
Who controls the present controls the past.
George Orwell

Πώς αισθάνεται ο αναγνώστης όταν τελειώνει ένα βιβλίο σαγηνευτικό.
Πληρότητα, ικανοποίηση, ευφορία.

Με το ενδιαφέρον και την περιέργεια στα ύψη, καθυστερείς το ξεφύλλισμα των σελίδων όσο γίνεται για να παρατείνεις την περιήγηση στον χάρτινο κόσμο του συγγραφέα. Ο κόσμος που δεν είναι εδώ απλώνεται λέξη με τη λέξη, ξεδιπλώνεται με κάθε σελίδα που γυρνά, από την γραφίδα ή το πληκτρολόγιο του ανθρώπου του κόσμου που είναι εδώ.

Έχοντας απολαύσει τις 471 σελίδες, διαβάζεις ΤΕΛΟΣ ΠΡΩΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ και εκείνο που σε παρηγορεί είναι η ιδέα ότι έχει κι άλλο (κι άλλα) και μακάρι να είναι τόσο καλό.

Η αποθέωση του Εγκιβωτισμού και πάλι.

Όπως τα κινέζικα κουτιά που εσωκλείουν κρύπτες με άλλα μικρότερα κουτιά που συνεχώς μικραίνουν και κρύβονται μαεστρικά από τους τεχνουργούς, έτσι και ο Μουρακάμι "ανοίγει" κρύπτες αποκαλύπτοντας μικρές ιστορίες/στιγμιότυπα που στροβιλίζονται γύρω από τις συγκλίνουσες δομές των πρωταγωνιστών του. Και για να ολοκληρωθεί η εξαίσια σύνθεση, φτιάχνει ένα σκηνικό μαγείας που διανθίζεται από μουσικές προτάσεις που προκαλούν σε ηχητικές αναζητήσεις τον αναγνώστη.

Η τεχνική είναι απλή και δοκιμασμένη. Ένα απόσπασμα βιβλίου, ένα όνειρο, ένα απόκομμα εφημερίδας, ένα διήγημα, μια βιογραφία, ένα επικό ποίημα, υποσύνολα που συνθέτουν ένα μαγευτικό σύνολο.

Ματριόσκες, ρώσικες κούκλες που αποκαλύπτουν μια μικρότερη στο εσωτερικό τους.
Ανθρωπάκια και Τυφλές κατσίκες
Χρυσαλλίδες και δυο φεγγάρια
Η συμφωνιέτα του Γιάνατσεκ, σε προ(σ)καλεί να την ακούσεις.
Φοιτητικά κινήματα, Πανεπιστήμια και ριζοσπάστες
Σέχτες και τρομοκράτες
Κοινόβια και κολλεκτίβες
Άσυλα και πεταλούδες
Δάση δίπλα σε δρόμους κι οι Καϋμένοι Γκιλιάκ της Σαχαλίνης
Δυσλεξικά κοριτσάκια και γυναίκες αράχνες
Εξαφανίσεις και αποπλανήσεις.
Ένα πέρασμα από την βιογραφία του Τσέχωφ και ένα απόσπασμα της τεχνικής του.
Ολίγος Όργουελ από το αυθεντικό 1984
Εκδότες και αρπαχτές

Κυρίες και Κύριοι, 
Καλωσορίσατε στον μαγικό πλανήτη του Χαρούκι Μουρακάμι που υπηρετεί άψογα η ελληνική μετάφραση. 

Επίσης διαβάστε:
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=420119
κλασικό δυστοπικό έργο του Τζορτζ Όργουελ «1984», καθώς το αγγλικό γράμμα «Q» προφέρεται όπως ακριβώς ο αριθμός «9» στα ιαπωνικά (kyu).

«magnum opus» του ιδίου

ακολουθεί σε ένα μυθοποιημένο 1984 την Αομάμε, μια πληρωμένη δολοφόνο, η οποία δουλεύει για έναν μυστικό οργανισμό και σκοτώνει προσεκτικά μ' ένα τρόπο που δύσκολα μπορεί κανείς να εξιχνιάσει. Ο άλλος βασικός πρωταγωνιστής της ιστορίας που διαδραματίζεται στο Τόκιο είναι ο επίδοξος συγγραφέας Τένγκο που έχασε τη μητέρα του όταν ήταν πολύ μικρός.

ενός συγγραφέα που λατρεύει την τζαζ μουσική.

http://www.youtube.com/watch?v=yzcCPfgvXp0

Φωτιά

Γι' αυτό ήταν σπουδαίες οι φωτιές του Μιγιάκε. Οι φλόγες απλώνονταν ήρεμα, τρυφερά, σαν επιδέξιο χάδι, καθόλου άγρια ή βεβιασμένα - μοναδικός σκοπός τους ήταν να ζεστάνουν τις καρδιές των ανθρώπων.

Οι φλόγες δέχονταν σιωπηλά τα πάντα, τα 'παιρναν μέσα τους, καταλάβαιναν και συγχωρούσαν . Έτσι μάλλον θα είναι μια οικογένεια, μια αληθινή οικογένεια, σκέφτηκε.

Χαρούκι Μουρακάμι, Μετά το σεισμό, Ωκεανίδα 09/10/2009

 

Ο Χαρούκι Μουρακάμι (Haruki Murakami) γεννήθηκε 12 Ιανουαρίου 1949 στο Κιότο. Η τεράστια επιτυχία του μυθιστορήματός του Νορβηγικό δάσος Norwegian wood (1987) τον έκανε διάσημο στη χώρα του. Έχει γράψει επίσης τα βιβλία Σπούτνικ αγαπημένη, Ο ελέφαντας εξαφανίζεται, Το κουρδιστό πουλί, Σκληρή χώρα των θαυμάτων και το τέλος του κόσμου, Το κυνήγι του αγριοπρόβατου

«Δεν υπάρχει τίποτε πιο απάνθρωπο στον κόσμο από την απόγνωση που δημιουργεί ή έλλειψη ελπίδας»

Και αντί επιλόγου κι άλλες φωτιές που έκαιγαν το '70

Από τους Procol Harum που μας έδωσαν το Whiter shade of Pale, και τον Conquistador.
Οι φωτιές που έκαιγαν λαμπερά, μας ζέσταναν με τα γλυκερά φωνητικά τους από το βινύλιο του grand hotel.
Ας νοσταλγήσουμε τη φωτιά της εφηβείας μας:



Fires (Which Burnt Brightly)


This war we are waging is already lost
The cause for the fighting has long been a ghost
Malice and habit have now won the day
The honours we fought for are lost in the fray

Standards and bugles are trod in the dust
Wounds have burst open, and corridors rust
Once proud and truthful, now humbled and bent
Fires which burnt brightly, now energies spent


Let down the curtain, and exit the play
The crowds have gone home and the cast sailed away
Our flowers and feathers as scarring as weapons
Our poems and letters have turned to deceptions