Η ρετσινολαδιά κι η φονική ομπρέλλα

ο καρπός

Η ρετσινολαδιά (Ricinus communis)  θα μπορούσε να είναι ένα καλλωπιστικό φυτό αν οι σπόροι της δεν περιείχαν ένα δηλητήριο, την ρηκίνη, κι ένα σπορέλαιο: το ρετσινόλαδο, γνωστό για τις ιδιότητές του ώς καθαρτικό (σε σωστές δοσολογίες). 

Στα χρόνια μας, η πιό γνωστή φονική επίθεση με ρηκίνη  έγινε στις 7 Σεπτέμβρη 1978 στο Λονδίνο. Ψυχρόπολεμική ατμόσφαιρα, σιδηρούν παραπέτασμα, κατάσκοποι, "O tempora o mores!".

Το θύμα ήταν ο Georgi Markov, Βούλγαρος συγγραφέας, αντιφρονούντας (εποχή Todor Zhivkov). Διέσχιζε την γέφυρα Waterloo Bridge στον ποταμό Τάμεση  κσι περίμενε στη στάση το λεωφορείο που θα τον πήγαινε στη δουλειά του στο BBC  όταν ένοιωσε ένα τσίμπημα σαν από κάποιο έντομο ή τσιμπούρι στο πίσω μέρος του μηρού του. Κοίταξε πίσω του και είδε κάποιον με ομπρέλλα να διασχίζει βιαστικά τον δρόμο και να εξαφανίζεται μέσα σε κάποιο ταξί.

Όταν  o Markov έφτασε στα γραφεία του BBC, ο πόνος εξακολουθούσε και το σημείο στον μηρό του είχε κοκκινίσει. Το ίδιο βράδυ ανέβασε πυρετό και μέσα σε τέσσερεις μέρες, 11 Σεπτεμβρίου 1978, η ρηκίνη όπως διαπιστώθηκε κατόπιν "εορτής", είχε τακτοποιήσει την γήϊνη υπόστασή του. Ήταν 49 ετών. 

Ο διάσημος φόνος με την Ομπρέλλα.

Φονικό όπλο:
Francesco Gullino, κωδικό όνομα "Piccadilly"

Το θύμα: Georgi Markov

Δηλητηριώδες μπαλλάκι με ρηκίνη

Θανάσιμη ομπρέλλα

Γρήγορη Συνταγή για Καλοφαγάδες πλην Τεμπέληδες Μαγείρους

Απλά μαθήματα μαγειρικής και χημείας μετά από πειραματισμούς
Πρόταση από ερασιτέχνη για σχετικά άσχετους περί την μαγειρική:

Τεμπέλικη προσέγγιση - παραλλαγή ιμαμ (μελιτζάνα, κολοκύθι, πατάτα ανάμικτο τουρλού)
Χρόνος προετοιμασίας το πολύ δέκα λεπτά
Μαγείρεμα άλλα τριάνταπέντε άντε σαράντα αναμονή με ένα ανακάτεμα.

Χρόνος συνολικά ούτε 1 ώρα (για παραπάνω δεν έχω υπομονή)

Χρειάζονται:
Δύο (2) μελιτζάνες φλάσκες (τις παχουλές μαυρούλες, όχι τις μακρόστενες τσακώνικες) κομμένες σε ευτραφείς ροδέλες (όχι ψιλές φέτες)
Δύο κολοκύθια μεγαλούτσικα κομμένα χοντρουλές ροδέλες
δύο κρεμμύδια ξερά μεγαλούτσικα κι αυτά, ψιλοκομμένα
τρείς-τέσσερεις  πατάτες (ναι μεγαλούτσικες κι αυτές) κομμένες σε μεγάλα κομμάτια (όπως φούρνου)
τρία ή και τέσερα σκορδάκια (όχι ολόκληρο σκόρδο, τις σκελίδες) ψιλοκομμένα
μια πιπεριά κομμένη κομματάκια (αν δεν υπάρχει δεν πειράζει, αν είναι και καυτερή ακόμα καλύτερα)
μισό λίτρο (δυό φλυτζάνια) ψιλοκομμένη ντομάτα (κάνει και ετοιματζίδικη - αυτή χρησιμοποίησα)
μπόλικο λάδι (και ενάμισυ φλυτζάνι και δύο φλυτζάνια να βάλλετε τα αντέχει η μελιτζάνα)
ρίγανη, πιπέρι - αλάτι, μαϊντανό ότι έχετε κατά βούληση
ένα ποτήρι κόκκινο κρασί,

Σε μια τηγανοκατσαρόλα με καπάκι  βάζετε το λάδι όλο να κάψει (στο τρία - φούλ η κουζινα).
Βάζετε στο καυτό λάδι τα ψιλοκομμένα σκόρδα και το κρεμμύδι
Σε μισό λεπτό αρχίζετε και προσθέτετε τις ροδέλες μελιτζάνες, κολοκύθια, πιπεριά και σε λίγο τις πατάτες.
Ανακατεύετε καλά και σε δυό τρία λεπτά (ΝΑ ΜΗΝ ΑΡΠΑΞΟΥΝ ΤΑ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ) ρίχνετε τα μυριστικά, την ντομάτα, το κρασί, και ένα ποτήρι νερό (τόσο όσο για να σκεπαστούν τα υλικά) και χαμηλώνετε την φωτιά στο δύο-δυόμισυ, σκεπάζετε με το καπάκι για κανα σαραντάλεπτο (τόσο χρειάζεται για να πιούν το νερό και να μαλακώσουν οι πατατούλες) ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΣΤΕ ΓΙΑ ΑΚΟΛΑΣΙΕΣ.
Συμβουλή: στα μισά ρίχνετε και κανένα ανακάτεμα
Συνοδεύεστε με φρέσκο ψωμί και αλμυρά (φέτα ή ρέγγα ή  λακέρδα κλπ)
Καλοπιάστε την σύζυγο να καθαρίσει μετά (μετά είναι το ζόρι)

Καλή Όρεξη και καλή επιτυχία στους τολμηρούς πειραματιστές.

Η προσπάθεια κρίθηκε επιτυχής - έφαγε και η σύζυγος (χωρίς μούτρα ή αναφορά στην πεθερά, έφαγαν και τα παιδιά χωρίς να σχολιάσουν για τα τάπερ της γιαγιάς)

"Η δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιοφυΐες!"

Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ (Antoine-Laurent Lavoisier) Ένας μεθοδικός και πολυμαθέστατος επιστήμονας που με επιμονή, σύστημα και οργάνωση έβαλε τις βάσεις για την χημική επιστήμη.

Θεωρείται ο θεμελιωτής της Χημείας.

Γεννήθηκε στις 26 Αυγούσου 1743 και η ζωή του έκλεισε βίαια τον κύκλο της στις 8 Μαϊου 1794. Ήταν 50 χρονών όταν με συνοπτικές διαδικασίες δικάστηκε, καταδικάστηκε ως προδότης και αποκεφαλίστηκε στο Παρίσι από τους επαναστάτες την εποχή της Τρομοκρατίας.

Γόνος εύπορης οικογένειας με πατέρα δικηγόρο, σπούδασε νομικά αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα. Αντίθετα, συνέχισε τις σπουδές του στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες.

Ο Λαβουαζιέ ήταν ένας από τους εικοσιοκτώ πανίσχυρους Γάλλους φοροεισπράκτορες και δούλευε για λογαριασμό της αντιπαθούς Γενικής Εφορίας (Ferme Générale), μιας ιδιωτικής επιχείρησης που μάζευε φόρους για λογαριασμό του θρόνου. Οι αποδοχές του ήταν σημαντικές και το ετήσιο εισόδημά του σήμερα θα αντιστοιχούσε σε περίπου 15.000.000€ (!!!). Με τα χρήματα αυτά ο Λαβουαζιέ υπηρετούσε τα πολυποίκιλα επιστημονικά του ενδιαφέροντα.

Το 1771 παντρεύτηκε την Μαρί-Αν Πιερέτ Πολζ (Marie-Anne Pierrette Paulze), την 13χρονη κόρη ενός από τους συνιδιοκτήτες της Ferme που στην συνέχεια αποδείχτηκε πολύτιμη συνεργάτις στις επιστημονικές αναζητήσεις του συζύγου της. Το 1789, ο Λαβουαζιέ δημοσίευσε το κλασσικό, πλέον, βιβλίο "Traité élémentaire de chemie", όπου ανέπτυξε την θεωρία του για το Οξυγόνο και την καύση, ενώ έδωσε ονόματα σε 33 χημικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Το βιβλίο θεωρείται τόσο πρωτοποριακό για την εποχή του που λέγεται ότι ένας σημερινός φοιτητής χημείας θα το θεωρήσει ως παλαιότερη έκδοση ενός σύγχρονου συγγράμματος.

Το μέλλον του Λαβουαζιέρ καθορίστηκε από την επιστημονική διαφωνία του με τον νεαρό τότε Μαρά (Jean-Paul Marat), που αργότερα αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία και από τα ακραία στελέχη των γάλλων επαναστατών.

Ο Λαβουαζιέ, φιλελεύθερο πνεύμα, βοήθησε πολλούς επιστήμονες σε δύσκολες εποχές διώξεων και στερήσεων. Μεταξύ αυτών ήταν και ο γνωστός μαθηματικός Λαγκράνζ (Joseph Louis Lagrange).

Στις 8 Mαϊου 1794, σε μια δίκη που διήρκεσε λιγότερο από μια μέρα, ο Λαβουαζιέ μαζί με 27 άλλους καταδικάστηκε σε θάνατο στην γκιλοτίνα. Ο δικαστής απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες την αίτηση απονομής χάριτος λέγοντας χαρακτηριστικά:

"Η δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιοφυΐες!" La République n'a pas besoin de savants ni de chimistes ; le cours de la justice ne peut être suspendu.

Ο Λαγκράνζ θρήνησε τον αποκεφαλισμό του με τα λόγια:

"Cela leur a pris seulement un instant pour lui couper la tête, mais la France pourrait ne pas en produire un autre pareil en un siècle."

("Τους πήρε μόνο μια στιγμή για να κόψουν αυτό το κεφάλι, αλλά η Γαλλία μπορεί να μην καταφέρει να φτιάξει άλλο σαν κι'αυτό ούτε σ΄ένα αιώνα") Ενάμισυ χρόνο μετά τον θάνατό του, η Γαλλική κυβέρνηση απεκατέστησε τ όνομά του και επέστρεψε τα προσωπικά του αντικείμενα στην χήρα του Λαβουαζιέ μαζί με ένα σύντομο σημείωμα:

"Στην Χήρα του Λαβουαζιέ, που λανθασμένα καταδικάσθηκε"

Ηθικόν Δίδαγμα 1.

Ας προσέχουν οι Πανεπιστημιακοί/Ακαδημαϊκοί με ποιόν διαφωνούν (υπάρχουν και κακεντρεχείς νεαροί διανοούμενοι...)

Συμπέρασμα 2.

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Κλώνος Lavoisier (Αφιερωμένο στον δάσκαλό μου)

Τώρα τελευταία, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται στον Πανεπιστημιακό χώρο και κατ'αναλογία με το γνωστό και κλασσικό γενεαλογικό δένδρο, ένα αντίστοιχο ακαδημαϊκό δένδρο. Πρόκειται για την αναζήτηση στο παρελθόν και την καταγραφή της πνευματικής σύνδεσης των μαθητών με τους δασκάλους που τους μετέδωσαν την επιστημονική γνώση και τον τίτλο του διδάκτορα.

Έτσι έφτασα (φτάσαμε) στον Λαβουαζιέ...

1. Guillaume Francois Rouelle (1703-1770) (Apothecary 1725, Paris)
2. Antoine Laurent Lavoisier (1743-1794) (LLB 1764, Paris)
3. Jean Baptiste Michel Bucquet (1746-1780) (MD 1770, Paris)
4. Antoine Francois de Fourcroy (1755-1809) (MD 1780, Paris)
5. Louis Nicolas Vauquelin (1763-1829) (MA 1790, Paris)
6. Louis Jacques Thenard (1777-1857) (MA 1797, Paris)
7. Jean Baptiste Andre Dumas (1800-1884) (none 1823, Geneva)
8. Josiah Parsons Cooke (1827-1894) (AB 1848, Harvard)
9. Charles Loring Jackson (1847-1935) (MA 1871, Harvard)
10. Henry Augustus Torrey (1871-1910) (PhD 1897, Harvard)
11. Roger Adams (1889-1971) (PhD 1912, Harvard)
12. Samuel Marion McElvain (1897-1973) (PhD 1923, Illinois)
13. Gilbert J Stork (1921-____) (PhD 1946, Wisconsin)
14. Stamoulis Stournas (1943-____) (PhD 1970, Columbia)
15. FεΖ () (PhD 1989, NTU Athens)
16. EΤζ

Ένας επιτυχημένος(;) χημικός

Τόμας Μίντζλυ, ο νεώτερος (Thomas Midgley, Jr)

"Αυτός ο άνθρωπος ", επεσήμανε ένας ιστορικός "επηρέασε την ατμόσφαιρα της γής περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα στην ιστορία του πλανήτη!"

Ο Μίντζλυ, γεννήθηκε το 1889 και σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Κορνέλ. Το 1916 προσελήφθη στο εργαστήριο του Τσαρλς Κέτερινγκ στην εταιρία DELCO στο Ντέϊτον του Οχάιο όπου άρχισε να ερευνά τρόπους καταπολέμησης του χτυπήματος σε κινητήρες. Δεν ήταν χημικός αλλά αναδείχθηκε χάρη σε δυό χημικές ενώσεις.

Ήταν ο εφευρέτης που συνέβαλε στην αλματώδη εξέλιξη του βενζινοκινητήρα τον εικοστό αιώνα με την ανακάλυψη των αντικροτικών ιδιοτήτων του τετρααιθυλιούχου μολύβδου (TEL) δηλ. του βελτιωτικού προσθέτου που αυξάνει τον Αριθμό Οκτανίου των Βενζινών. Η μολυβδωμένη βενζίνη ξεκίνησε να χρησιμοποιείται από το 1921 και η χρήση της συνέβαλε στην αύξηση της σχέσης συμπίεσης και των επιδόσεων των αυτοκινήτων περιορίζοντας τις καταστροφικές επιπτώσεις του χτυπήματος των κινητήρων.

Τα αντικροτικά πρόσθετα επέτρεψαν στους κατασκευαστές να αναπτύξουν ισχυρότερους αεροπορικούς κινητήρες με μεγαλύτερη ασφάλεια, ταχύτητα και αξιοπιστία δίνοντας έτσι το πλεονέκτημα στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ανακάλυψη του Μίντζλυ δημιούργησε μια νέα δυναμική βιομηχανία αλλά ταυτόχρονα, επιβάρυνε το περιβάλλον με τοξικό μόλυβδο αυξάνοντας πάνω από 500 φορές τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού μολύβδου. Σήμερα ο μόλυβδος έχει καταργηθεί από την βενζίνη (τουλάχιστον στις αναπτυγμένες χώρες) και έχει αντικατασταθεί από οργανικά αντικροτικά πρόσθετα (αλκοόλες και αιθέρες -ΜΤΒΕ).
Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος ανακάλυψε τις ενδιαφέρουσες ιδιότητες των χλωροφθορανθράκων CFCs. Το φρέον ή δίχλωροφθορομεθάνιο αντικατέστησε την αμμωνία και το διοξείδιο του θείου και συνέβαλε στην ραγδαία ανάπτυξη των ψυκτικών συστημάτων, των ψυγείων και του αιρκοντίσιον.

Το φρέον δεν ήταν μεν τοξικό αλλά, όπως διαπιστώθηκε αρκετά χρόνια μετά, η χρήση του πληρώθηκε με πανάκριβο οικολογικό τίμημα: την καταστροφή του όζοντος.

Σήμερα εγκαταλείπεται τάχιστα και η δεύτερη ανακάλυψη του Μίντζλυ.

Από τα 51 χρόνια του, ο Μίντζλυ είχε προσβληθεί από πολυομυελίτιδα (κατ'άλλους δηλητηριάσθηκε από τον μολυβδο που μελετούσε), κάτι που τον καθήλωσε στο κρεβάτι αχρηστεύοντας τα πόδια του. Για να αντιμετωπίσει τα κινητικά του προβλήματα, κατασκεύασε ένα μηχανικό σύστημα με μοχλούς, τροχαλίες και ιμάντες που τον διευκόλυνε να μετακινείται στοιχειωδώς. Η τελευταία αυτή επινόηση του Μίντζλυ ήταν εκείνη που τον οδήγησε στον τραγικό θάνατό του στις 2 Νοεμβρίου του 1944 σε ηλικία 55 ετών. 

Το δημιούργημά του τον παγίδεψε και τον στραγγάλισε σε ένα μοιραίο ατύχημα.

Τόμας Μίντζλυ ο νεώτερος.

Πτυχιούχος Μηχανικός, εμπειρικός χημικός, εφευρέτης από οικογένεια εφευρετών. Στη ζωή του απέκτησε πάνω από 100 πατέντα. Διάβαζε ιστορία, άκουγε μουσική, έγραφε ποίηση. Οι εφευρέσεις του διαμόρφωσαν την εποχή μας και άλλαξαν τον πλανήτη μας.

Αλλά είναι πλέον ξεπερασμένες.

Κάποιος άλλος εφευρέτης σήμερα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τις αλλαγές που έρχονται.

Αλλαγή: είναι η μόνη σταθερά στον κόσμο μας.