ΦΩΤΟσύνθεσις (Joseph Priestley)

Φαντασθείτε ότι σας περιβάλλει ένας κόσμος άγνοιας.
Εν οίδα ότι ουδέν οίδα
ή μήπως, σωστότερα, ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ;

Στη διάθεσή σας δεν έχετε παρά ελάχιστα μέσα:

• χρόνο για να σκεφθείτε, να προβληματισθείτε, να αμφισβητήσετε (δοξασίες, εικασίες, πλάνες αιώνων) και να φιλοσοφήσετε
• κι ένα ανεστραμμένο γυάλινο κώδωνα τοποθετημένο μέσα σε νερό ή υδράργυρο, για να απομονώνεται το εσωτερικό του κώδωνα από εξωτερικές αλληλεπιδράσεις (ο υδράργυρος χρειάζεται για να παγιδεύει αέρια υδατοδιαλυτά).

Μέσα στον σφραγισμένο κώδωνα μπορείτε είτε να κάνετε πειράματα (όπως η καύση) που παράγουν αέρια  είτε να διοχετεύσετε αέρια από άλλη προέλευση (ζυμώσεις σε καζάνια μπύρας) και να τα εγκλωβίσετε, να τα απομονώσετε και να τα μελετήσετε.

Ανεστραμμένοι κώδωνες διαφορετικού μεγέθους

Σε μια σειρά από τέτοιους σφραγισμένους κώδωνες βάζετε ένα αναμμένο κερί και το αφήνετε να καίει συνεχώς μέχρι, κάποια στιγμή, να σβήσει μόνο του (πριν να εξαντληθεί το κερί-καύσιμο). Το Οξυγόνο του κώδωνα έχει καταναλωθεί κι η καύση σταματάει.
Ένα ποντίκι/πειραματόζωο όταν μπεί στον κώδωνα παθαίνει ασφυξία ελλείψει οξυγόνου και πεθαίνει. Το διοξείδιο του άνθρακα που προήλθε από την καύση και γεμίζει τον κώδωνα δεν αφήνει να επιβιώσει κανένα ζώο,

 Όμως όταν στον ίδιο κώδωνα γεμάτο με θανάσιμο διοξείδιο του άνθρακα τοποθετηθεί ένα πράσινο φυτό - ένα βλαστάρι δυόσμος μέσα σ' ένα τάσι με νερό, που εκτίθεται στο ηλιακό φώς τότε όχι μόνο δεν μαραίνεται αλλά αντίθετα μεγαλώνει και μετά από λίγες εβδομάδες ο αέρας του κώδωνα δεν σκοτώνει πια το ποντίκι και διατηρεί τη φλογα του κεριού. Το οξυγόνο έχει δημιουργηθεί ξανά.

Κάπως έτσι ο Τζόζεφ Πρίστλι μελέτησε διάφορα αέρια και διαπίστωσε ότι τα φυτά μετατρέπουν το διοξείδιο του άνθρακα σε οξυγόνο, φαινόμενο που εμείς το ξέρουμε από τα μαθητικά μας χρόνια ως φωτοσύνθεση.

 
Ήταν το 1770, όταν ο Πρίστλι ξεκίνησε τις μελέτες/εργασίες του πάνω στα διάφορα αέρια και τις ιδιότητές τους. Η κατοικία του (και ταυτόχρονα το εργαστήριό του) ήταν δίπλα σ' ένα παρασκευαστήριο μπύρας που του έδινε τη δυνατότητα να προμηθεύεται άφθονο διοξείδιο του άνθρακα, προϊόν της αλκοολικής ζύμωσης. Η πρώτη του χημική μελέτη αφορούσε την παραγωγή "σόδας" δηλαδή νερού με διαλυμένο διοξείδιο του άνθρακα - ήταν η μελέτη που αποτέλεσε τον θεμέλιο λίθο της ακμάζουσας έκτοτε βιομηχανίας αναψυκτικών.



Παραγωγή Μπύρας (brewery)

Την εποχή που οι περισσότεροι επιστήμονες ακολουθώντας την θεώρηση του Αριστοτέλη, πίστευαν ακόμη ότι υπάρχει μόνο ένας αέρας και η καύση στηριζόταν στις απόψεις για το "φλογιστόν", ο Πρίστλι με τους ανεστραμμένους κώδωνες κατάφερε να απομονώσει και να χαρακτηρίσει οκτώ άγνωστα ως τότε αέρια μεταξύ των οποίων το οξυγόνο. Τον ίδιο καιρό ο Λαβουαζιέ με συστηματικές μετρήσεις έβαζε τα θεμέλια της σύγχρονης χημείας επαναδιατυπώνοντας τις αρχές της καύσης.

Ιωσήφ Πρίστλι (Priestley)

Για τον Λαβουαζιέ δείτε το link:
http://fanezan.blogspot.com/2009/10/blog-post.html

Δείτε και το "χημικό" link
http://www.chemheritage.org/discover/chemistry-in-history/themes/early-chemistry-and-gases/priestley.aspx
και
http://en.wikipedia.org/wiki/Joseph_Priestley

Το Καναρίνι στο ανθρακωρυχείο

Βλέποντας τις συγκινητικές σκηνές της διάσωσης/απεγκλωβισμού των μεταλλωρύχων στην Χιλή θυμήθηκα τα καναρίνια των ανθρακωρυχείων.

Στην αναζήτηση  για ενέργεια και φυσικούς πόρους, πολλές φορές οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με δυνάμεις και καταστάσεις δύσκολες, επικίνδυνες, θανάσιμες. Άλλοτε  ξεπερνούν τα εμπόδια κι άλλοτε χάνουν τη μάχη.

Τα καναρίνια συντρόφευαν για χρόνια τους ανθρακωρύχους κι όχι απλά για το τραγούδι τους αλλά για ουσιαστικούς λόγους επιβίωσης. Τα καναρίνια είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στο μεθάνιο και το μονοξείδιο του άνθρακα, δυό αέρια που συχνά απελευθερώνονταν (μεθάνιο) από τα κοιτάσματα κάρβουνου ιδιαίτερα όταν άρχιζε η διάνοιξη νέων στοών ή  δηλητηρίαζαν (το μονοξείδιο που είναι άοσμο, άγευστο και άχρωμο) τον αέρα μετά από πυρκαγιές. Δυό αέρια που  εγκυμονούν κινδύνους έκρηξης και δηλητηρίασης όταν εκλύονται και εγκλωβίζονται στις υπόγειες στοές.

Όσο, λοιπόν, το καναρίνι στο κλουβί κελαϊδούσε οι ανθρακωρύχοι ήξεραν ότι ο αέρας που ανέπνεαν ήταν ασφαλής. Όταν το καναρίνι έχανε τις αισθήσεις του ή πέθαινε οι στοές εκκενώνονταν. Ο βιολογικός αισθητήρας με το θάνατό του έσωζε τις ζωές των εργατών.

Η τεχνολογία και η κοινωνία έχουν εξελιχθεί με θυσίες, θύματα, ήρωες και επιζήσαντες. Τα καναρίνια των ανθρακωρυχείων ήταν μέρος του τιμήματος της εξέλιξης.

Ας το θυμόμαστε.

Καναρίνι-βιοαισθητήρας με ανθρακωρύχο

Αξίζει να διαβάσετε και ένα έξυπνο και καλό διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Arthur C. Clarke με τίτλο Feathered Friend (φτερωτός φίλος), που έχει θέμα ένα καναρίνι σε διαστημικό σταθμό και έμπνευση από τα καναρίνια των ανθρακωρυχείων. Θα το βρείτε εδώ:

http://www.trentschools.com/7-5feathered.htm

Σχετικό και το τραγούδι των police (STING) από την δεκαετία του 1980

Police — Canary In A Coalmine lyrics

First to fall over when the atmosphere is less than perfect

Your sensibilities are shaken by the slightest defect

You live you life like a canary in a coalmine

You get so dizzy even walking in a straight line

You say you want to spend the winter in Firenza

You're so afraid to catch a dose of influenza

You live your life like a canary in a coalmine

You get so dizzy even walking in a straight line

Canary in a coalmine

Now if I tell you that you suffer from delusions

You pay your analyst to reach the same conclusions

You live your life like a canary in a coalmine

You get so dizzy even walking in a straight line

Canary in a coalmine

First to fall over when the atmosphere is less than perfect

Your sensibilities are shaken by the slightest defect

You live your life like a canary in a coalmine

You get so dizzy even walking in a straight line

Canary in a coalmine

ενέργεια και "θερμοκήπιο"

"Η δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιοφυΐες!"

Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ (Antoine-Laurent Lavoisier) Ένας μεθοδικός και πολυμαθέστατος επιστήμονας που με επιμονή, σύστημα και οργάνωση έβαλε τις βάσεις για την χημική επιστήμη.

Θεωρείται ο θεμελιωτής της Χημείας.

Γεννήθηκε στις 26 Αυγούσου 1743 και η ζωή του έκλεισε βίαια τον κύκλο της στις 8 Μαϊου 1794. Ήταν 50 χρονών όταν με συνοπτικές διαδικασίες δικάστηκε, καταδικάστηκε ως προδότης και αποκεφαλίστηκε στο Παρίσι από τους επαναστάτες την εποχή της Τρομοκρατίας.

Γόνος εύπορης οικογένειας με πατέρα δικηγόρο, σπούδασε νομικά αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκε με το επάγγελμα. Αντίθετα, συνέχισε τις σπουδές του στα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες.

Ο Λαβουαζιέ ήταν ένας από τους εικοσιοκτώ πανίσχυρους Γάλλους φοροεισπράκτορες και δούλευε για λογαριασμό της αντιπαθούς Γενικής Εφορίας (Ferme Générale), μιας ιδιωτικής επιχείρησης που μάζευε φόρους για λογαριασμό του θρόνου. Οι αποδοχές του ήταν σημαντικές και το ετήσιο εισόδημά του σήμερα θα αντιστοιχούσε σε περίπου 15.000.000€ (!!!). Με τα χρήματα αυτά ο Λαβουαζιέ υπηρετούσε τα πολυποίκιλα επιστημονικά του ενδιαφέροντα.

Το 1771 παντρεύτηκε την Μαρί-Αν Πιερέτ Πολζ (Marie-Anne Pierrette Paulze), την 13χρονη κόρη ενός από τους συνιδιοκτήτες της Ferme που στην συνέχεια αποδείχτηκε πολύτιμη συνεργάτις στις επιστημονικές αναζητήσεις του συζύγου της. Το 1789, ο Λαβουαζιέ δημοσίευσε το κλασσικό, πλέον, βιβλίο "Traité élémentaire de chemie", όπου ανέπτυξε την θεωρία του για το Οξυγόνο και την καύση, ενώ έδωσε ονόματα σε 33 χημικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται μέχρι σήμερα. Το βιβλίο θεωρείται τόσο πρωτοποριακό για την εποχή του που λέγεται ότι ένας σημερινός φοιτητής χημείας θα το θεωρήσει ως παλαιότερη έκδοση ενός σύγχρονου συγγράμματος.

Το μέλλον του Λαβουαζιέρ καθορίστηκε από την επιστημονική διαφωνία του με τον νεαρό τότε Μαρά (Jean-Paul Marat), που αργότερα αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία και από τα ακραία στελέχη των γάλλων επαναστατών.

Ο Λαβουαζιέ, φιλελεύθερο πνεύμα, βοήθησε πολλούς επιστήμονες σε δύσκολες εποχές διώξεων και στερήσεων. Μεταξύ αυτών ήταν και ο γνωστός μαθηματικός Λαγκράνζ (Joseph Louis Lagrange).

Στις 8 Mαϊου 1794, σε μια δίκη που διήρκεσε λιγότερο από μια μέρα, ο Λαβουαζιέ μαζί με 27 άλλους καταδικάστηκε σε θάνατο στην γκιλοτίνα. Ο δικαστής απέρριψε με συνοπτικές διαδικασίες την αίτηση απονομής χάριτος λέγοντας χαρακτηριστικά:

"Η δημοκρατία δεν χρειάζεται ιδιοφυΐες!" La République n'a pas besoin de savants ni de chimistes ; le cours de la justice ne peut être suspendu.

Ο Λαγκράνζ θρήνησε τον αποκεφαλισμό του με τα λόγια:

"Cela leur a pris seulement un instant pour lui couper la tête, mais la France pourrait ne pas en produire un autre pareil en un siècle."

("Τους πήρε μόνο μια στιγμή για να κόψουν αυτό το κεφάλι, αλλά η Γαλλία μπορεί να μην καταφέρει να φτιάξει άλλο σαν κι'αυτό ούτε σ΄ένα αιώνα") Ενάμισυ χρόνο μετά τον θάνατό του, η Γαλλική κυβέρνηση απεκατέστησε τ όνομά του και επέστρεψε τα προσωπικά του αντικείμενα στην χήρα του Λαβουαζιέ μαζί με ένα σύντομο σημείωμα:

"Στην Χήρα του Λαβουαζιέ, που λανθασμένα καταδικάσθηκε"

Ηθικόν Δίδαγμα 1.

Ας προσέχουν οι Πανεπιστημιακοί/Ακαδημαϊκοί με ποιόν διαφωνούν (υπάρχουν και κακεντρεχείς νεαροί διανοούμενοι...)

Συμπέρασμα 2.

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Κλώνος Lavoisier (Αφιερωμένο στον δάσκαλό μου)

Τώρα τελευταία, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται στον Πανεπιστημιακό χώρο και κατ'αναλογία με το γνωστό και κλασσικό γενεαλογικό δένδρο, ένα αντίστοιχο ακαδημαϊκό δένδρο. Πρόκειται για την αναζήτηση στο παρελθόν και την καταγραφή της πνευματικής σύνδεσης των μαθητών με τους δασκάλους που τους μετέδωσαν την επιστημονική γνώση και τον τίτλο του διδάκτορα.

Έτσι έφτασα (φτάσαμε) στον Λαβουαζιέ...

1. Guillaume Francois Rouelle (1703-1770) (Apothecary 1725, Paris)
2. Antoine Laurent Lavoisier (1743-1794) (LLB 1764, Paris)
3. Jean Baptiste Michel Bucquet (1746-1780) (MD 1770, Paris)
4. Antoine Francois de Fourcroy (1755-1809) (MD 1780, Paris)
5. Louis Nicolas Vauquelin (1763-1829) (MA 1790, Paris)
6. Louis Jacques Thenard (1777-1857) (MA 1797, Paris)
7. Jean Baptiste Andre Dumas (1800-1884) (none 1823, Geneva)
8. Josiah Parsons Cooke (1827-1894) (AB 1848, Harvard)
9. Charles Loring Jackson (1847-1935) (MA 1871, Harvard)
10. Henry Augustus Torrey (1871-1910) (PhD 1897, Harvard)
11. Roger Adams (1889-1971) (PhD 1912, Harvard)
12. Samuel Marion McElvain (1897-1973) (PhD 1923, Illinois)
13. Gilbert J Stork (1921-____) (PhD 1946, Wisconsin)
14. Stamoulis Stournas (1943-____) (PhD 1970, Columbia)
15. FεΖ () (PhD 1989, NTU Athens)
16. EΤζ

Oι Ιρλανδοί αδελφοί

Επιδημιολογικές μελέτες και έρευνες για τις καρδιοπάθειες όπως το project με τον τίτλο Framingham Heart Study στην Βοστώνη, διεξάγονται επί δεκαετίες στις ΗΠΑ. Στόχος είναι με την διαχρονική παρακολούθηση της υγείας μια ομάδας (δείγματος) ανθρώπων, να εντοπισθούν επιβαρυντικοί παράγοντες, να καταρριφθούν μύθοι και εικασίες περί τρόπου ζωής και διατροφικών συνηθειών ή/και να προκύψουν νέα τεκμήρια για ευεργετικές απολαύσεις και απορριπτέες ηδονές (σοκολάτα, καφές, στρές, σιέστα κλπ)

Οι ερευνητές επέλεξαν ένα δείγμα εξακοσίων μεταναστών ιρλανδών ηλικίας από 30 μέχρι 60 χρονών που ζούσαν στην Βοστώνη (ΗΠΑ) περισσότερο από μια δεκαετία και παρακολουθούσαν την κατάσταση της υγείας τους σε σύγκριση με τους αδελφούς τους που είχαν μείνει και ζούσαν μόνιμα στην Ιραλανδία. Κατ' αυτό τον τρόπο ο παράγων κληρονομικότητα δεν θα επηρέαζε τα αποτελέσματα της έρευνας και θα εντοπιζόταν ο ρόλος εξωγενών παραμέτρων.

Οι αμερικανοί ιρλανδοί ακολουθούσαν τις αμερικάνικες συνήθειες, τον αμερικάνικο τρόπο ζωής και τις συνθήκες διατροφής και άσκησης και επηρεάζονταν από τις οδηγίες περί μακροβιότητας. Οι Ιρλανδοί αδελφοί τους, ήταν πιο χαλαροί στις συνήθειες τους τρώγοντας πιο επιβαρυντικά εδέσματα, πίνοντας και ξενυχτώντας, πιθανόν και καπνίζοντας. Εν τούτοις, η συχνότητα προβλημάτων υγείας, τα επίπεδα χοληστερίνης, τα καρδιακά επεισόδια και η στεφανιαία νόσος ήταν εντυπωσιακά αυξημένα (διπλάσια έως εξαπλάσια ανάλογα με την περίπτωση) στην ομάδα των Αμερικανο-Ιρλανδών! Αυτό προέκυψε από τα αποτελέσματα των ιατρικών εξετάσεων που πραγματοποιήθηκαν από τον ίδιο γιατρό του Χάρβαρντ στις δυό ομάδες Ιρλανδών.

Στο κυνήγι της χοληστερίνης (βλ. εικόνα), το συμπέρασμα είναι ότι λιγότερο άγχος, περισσότερες έξοδοι με παρέες στις πάμπ, λιγότερο καθισιό και περισσότερη σωματική άσκηση έκαναν την διαφορά για τους Ιρλανδούς αδελφούς.

Το 1964 οι Κόνραντ Μπλοχ (Konrad Bloch-φωτό αριστερά) και ο Φεοντορ Λίνεν (Feodor Lynen- φωτό κάτω) πήραν το νόμπελ βιοχημείας για τις εργασίες τους που ανέλυαν τον μηχανισμό μετατροπής στον ανθρώπινο οργανισμό του οξικού οξέος (ξύδι) σε χοληστερίνη ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για πρόοδο και εξελίξεις στην ιατρική.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποφεύγουμε το ξύδι και να στερηθούμε τις γευστικότατες σαλάτες με μπαλσάμικο για να μειωθεί η χοληστερίνη. Η ουσία της έρευνας των Μπλοχ-Λίνεν βρίσκεται αλλού: Όταν ακόμη και το απλό ξύδι μπορεί να γίνει χοληστερίνη στο ανθρώπινο σώμα, για να μειωθεί η χοληστερίνη χρειάζονται ρηξικέλευθες ψυχοσωματικές δράσεις και όχι απλά αλλαγή διατροφικών συνηθειών.

Ένα γέλιο θα μας σώσει...

Την περίπτωση των Ιρλανδών αδελφών την άκουσα και, ως ένα βαθμό,την διασταύρωσα και από το διαδίκτυο. Όμως γιατρός δεν είμαι και, ως εκτούτου, θα επαναλάβω το αυτονόητο: ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.

Quotes of the day (my collection)

Ζακ Μπαρζούν (ιστορικός) "Η επιστήμη είναι δημιούργημα του παιχνιδιάρικου ανθρώπινου μυαλού. Ανανεώνεται με κάθε γενιά χάρη σε μια δραστηριότητα που είναι το καλύτερο παιχνίδι του ανθρώπου παίκτη (homo ludens): Η επιστήμη είναι απίθανα διασκεδαστική"

Jacques Barzun "Out of man's mind in free play comes the creation Science. It renews itself, like the generations, thanks to an activity which is the best game of homo ludens: science is in the strictest and best sense a glorious entertainment."

Έγκλημα στα υπόγεια του Χάρβαρντ.

Δρ. Τζον Γουάϊτ Γουέμπστερ (John White Webster, 1793-1850)

Ο Δρ. Τζόν Γουέμπστερ δεν θα μπορούσε επουδενί να θεωρηθεί εγκληματική προσωπικότητα. Γεννήθηκε στην Βοστώνη το 1793 και ο παππούς του υπήρξε ευκατάστατος έμπορος. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ από την οποία αποφοίτησε το 1815 λίγα μόνο χρόνια μετά την αποφοίτηση του κυρίου Τζωρτζ Πάρκμαν, γόνου εύπορης οικογένειας της Βοστώνης.
Στην Ευρώπη και στην Αγγλία βρέθηκε για να διευρύνει τις ιατρικές γνώσεις του και κατέληξε να εξασκεί το επάγγελμά του στις Αζόρες όπου γνώρισε την σύζυγό του Χάριετ Χίκλινγκ με την οποία απέκτησε τέσσερεις κόρες.

Επιστρέφοντας οικογενειακώς στην Βοστώνη προσπάθησε ανεπιτυχώς να εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού. Ο θάνατος του πατέρα του και οι περιορισμένες οικονομικές του δυνατότητες τον οδήγησαν αρχικά στην θέση του Λέκτορα της Χημείας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ το 1824 και, τελικά, στην θέση του Καθηγητή Χημείας το 1827.

Η καινούργια θέση εξασφάλισε λίγο υψηλότερα εισοδήματα στον Τζόν αλλά, οικονομικά, πολύ απείχε από το να καλύπτει τις αυξημένες απαιτήσεις της κοινωνικής ελίτ και των ακριβών συναναστροφών του ζεύγους Γουέμπστερ. Στον αριστοκρατικό κύκλο τους, ο Γουέμπστερ ήταν ευχάριστος για παρέα αλλά δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης ως Καθηγητής Χημείας. Οι εφημερίδες της εποχής τον θεωρούν ανιαρό ως Λέκτορα Χημείας, οι φοιτητές πλήρωναν αλλά δεν παρακολουθούσαν τις διαλέξεις του, διατηρούσε τη θέση του στο Χάρβαρντ χάρη στην ασημαντότητά του και από το επαγγελματικό του περιβάλλον, ήταν απλά ανεκτός και όχι αποδεκτός.

Ένας μετρίως μέτριος Καθηγητής Χημείας, παντελώς ασήμαντος και εντελώς απαρατήρητος. Αυτός ο αδιάφορος τύπος φαίνεται ότι είχε ένα μεγάλο μειονέκτημα: ήταν ανίκανος να διαχειριστεί τα οικονομικά του!

Για να μπορέσει να διατηρήσει ένα επίπεδο ζωής ασύμβατο με τις οικονομικές του δυνατότητες, άρχισε να δανείζεται. Ουσιαστικά, ήταν πνιγμένος συνεχώς στα χρέη, αδυνατώντας να εκτιμήσει την αξία του χρήματος, να στερήσει τις πολυτελείς απολαύσεις από την σύζυγο και τις κόρες του και να ανταποκριθεί στα υπέρογκα έξοδα που απαιτούσαν το επάγγελμα της Χημείας και ο αριστοκρατικός κύκλος του. Μεταξύ των δανειστών του Τζόν Γουέμπστερ ήταν ο εύπορος (ίσως και ολίγον τοκογλύφος) Δρ. Τζώρτζ Πάρκμαν.

Όταν εξαφανίστηκε ξαφνικά, όλοι υπέθεσαν ότι είχε πέσει θύμα ληστείας από κάποιον εξαθλιωμένο Ιρλανδό μετανάστη. Ο επιστάτης του Χάρβαρντ Εφραίμ Λίτλφιλντ είχε διαφορετική γνώμη. Επί δύο μερόνυχτα έψαχνε τα υπόγεια της Ιατρικής Σχολής και τελικά αυτό που βρήκε στο κλειδωμένο εργαστήριο του Γουέμπστερ γέμισε τρόμο την κοινωνία της Βοστώνης: τεμαχισμένα ανθρώπινα απομεινάρια.

Μέχρι την έκδοση της απόφασης ο Καθηγητής δεν παραδέχτηκε το παραμικρό. Απλά σιωπούσε. Ίσως πίστευε ότι η απουσία του πτώματος Πάρκμαν θα οδηγούσε σε αθωωτική απόφαση.

"Η κακιά στιγμή", είπε ο Γουέμπστερ, αλλά μετά την καταδίκη του.

Ο Πάρκμαν τον επισκέφτηκε ζητώντας του πιεστικά να πληρώσει το χρέος του.

"Εγώ σου βρήκα τη θέση του καθηγητή, κι εγώ θα στην πάρω πίσω", τον απείλησε επιδεικνύοντας έγγραφα και αποφάσεις.

Ο Γουέμπστερ έχασε τον έλεγχο και τον χτύπησε θανάσιμα, αν και δεν σκόπευε να τον σκοτώσει. Τα υπόλοιπα ήταν διαδικαστικά - ήθελε να σωθεί εξαφανίζοντας σταδιακά το σώμα του εγκλήματος. Τεμάχιζε τον Πάρκμαν και τον έκαιγε στον παρακείμενο κλίβανο. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει.

Όσα ακολούθησαν στο δικαστήριο είναι η αφετηρία της επιστήμης του ιατροδικαστή. Από την σπασμένη οδοντοστοιχία προέκυψε η ταυτότητα του θύματος. Η ποινή ήταν θάνατος δι' απαγχονισμού.

Στις 30 Νοεμβρίου 1849, ο Δρ. Τζόν Γουέμπστερ συνελήφθη για τον φόνο του Δρα Τζώρτζ Πάρκμαν. Μια σύντομη αλλά ενδιαφέρουσα δίκη που άφησε εποχή. Ένα έγκλημα χωρίς πτώμα (τουλάχιστον ολόκληρο). Ο Δρ. Γουέμπστερ καταδικάστηκε τον Μάρτιο και εκτελέσθηκε στην αγχόνη τον Αύγουστο του 1850.

Όταν ο Κάρολος Ντίκενς επισκέφτηκε είκοσι χρόνια αργότερα την Βοστώνη και ρωτήθηκε ποιό ιστορικό μνημείο θα ήθελε να επισκεφτεί η απάντηση ήταν προφανής: "Το δωμάτιο που δολοφονήθηκε ο Τζώρτζ Πάρκμαν"!

Και για πολύ καιρό μετά την δολοφονία, οι Καθηγητές του Χάρβαρντ στοίχειωναν τις νύχτες των παιδιών της Βοστώνης.

Δρ. Τζόν Γουέμπστερ: Ήταν ο πρώτος Καθηγητής Χημείας του Χάρβαρντ και ο μοναδικός Καθηγητής του Χάρβαρντ που έχει κατηγορηθεί για φόνο.

Ευτυχώς, η χηρευάμενη έδρα του Γουέμπστερ είχε πολύ καλύτερη τύχη στην συνέχεια...

Ένας επιτυχημένος(;) χημικός

Τόμας Μίντζλυ, ο νεώτερος (Thomas Midgley, Jr)

"Αυτός ο άνθρωπος ", επεσήμανε ένας ιστορικός "επηρέασε την ατμόσφαιρα της γής περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο πλάσμα στην ιστορία του πλανήτη!"

Ο Μίντζλυ, γεννήθηκε το 1889 και σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Κορνέλ. Το 1916 προσελήφθη στο εργαστήριο του Τσαρλς Κέτερινγκ στην εταιρία DELCO στο Ντέϊτον του Οχάιο όπου άρχισε να ερευνά τρόπους καταπολέμησης του χτυπήματος σε κινητήρες. Δεν ήταν χημικός αλλά αναδείχθηκε χάρη σε δυό χημικές ενώσεις.

Ήταν ο εφευρέτης που συνέβαλε στην αλματώδη εξέλιξη του βενζινοκινητήρα τον εικοστό αιώνα με την ανακάλυψη των αντικροτικών ιδιοτήτων του τετρααιθυλιούχου μολύβδου (TEL) δηλ. του βελτιωτικού προσθέτου που αυξάνει τον Αριθμό Οκτανίου των Βενζινών. Η μολυβδωμένη βενζίνη ξεκίνησε να χρησιμοποιείται από το 1921 και η χρήση της συνέβαλε στην αύξηση της σχέσης συμπίεσης και των επιδόσεων των αυτοκινήτων περιορίζοντας τις καταστροφικές επιπτώσεις του χτυπήματος των κινητήρων.

Τα αντικροτικά πρόσθετα επέτρεψαν στους κατασκευαστές να αναπτύξουν ισχυρότερους αεροπορικούς κινητήρες με μεγαλύτερη ασφάλεια, ταχύτητα και αξιοπιστία δίνοντας έτσι το πλεονέκτημα στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ανακάλυψη του Μίντζλυ δημιούργησε μια νέα δυναμική βιομηχανία αλλά ταυτόχρονα, επιβάρυνε το περιβάλλον με τοξικό μόλυβδο αυξάνοντας πάνω από 500 φορές τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού μολύβδου. Σήμερα ο μόλυβδος έχει καταργηθεί από την βενζίνη (τουλάχιστον στις αναπτυγμένες χώρες) και έχει αντικατασταθεί από οργανικά αντικροτικά πρόσθετα (αλκοόλες και αιθέρες -ΜΤΒΕ).
Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος άνθρωπος ανακάλυψε τις ενδιαφέρουσες ιδιότητες των χλωροφθορανθράκων CFCs. Το φρέον ή δίχλωροφθορομεθάνιο αντικατέστησε την αμμωνία και το διοξείδιο του θείου και συνέβαλε στην ραγδαία ανάπτυξη των ψυκτικών συστημάτων, των ψυγείων και του αιρκοντίσιον.

Το φρέον δεν ήταν μεν τοξικό αλλά, όπως διαπιστώθηκε αρκετά χρόνια μετά, η χρήση του πληρώθηκε με πανάκριβο οικολογικό τίμημα: την καταστροφή του όζοντος.

Σήμερα εγκαταλείπεται τάχιστα και η δεύτερη ανακάλυψη του Μίντζλυ.

Από τα 51 χρόνια του, ο Μίντζλυ είχε προσβληθεί από πολυομυελίτιδα (κατ'άλλους δηλητηριάσθηκε από τον μολυβδο που μελετούσε), κάτι που τον καθήλωσε στο κρεβάτι αχρηστεύοντας τα πόδια του. Για να αντιμετωπίσει τα κινητικά του προβλήματα, κατασκεύασε ένα μηχανικό σύστημα με μοχλούς, τροχαλίες και ιμάντες που τον διευκόλυνε να μετακινείται στοιχειωδώς. Η τελευταία αυτή επινόηση του Μίντζλυ ήταν εκείνη που τον οδήγησε στον τραγικό θάνατό του στις 2 Νοεμβρίου του 1944 σε ηλικία 55 ετών. 

Το δημιούργημά του τον παγίδεψε και τον στραγγάλισε σε ένα μοιραίο ατύχημα.

Τόμας Μίντζλυ ο νεώτερος.

Πτυχιούχος Μηχανικός, εμπειρικός χημικός, εφευρέτης από οικογένεια εφευρετών. Στη ζωή του απέκτησε πάνω από 100 πατέντα. Διάβαζε ιστορία, άκουγε μουσική, έγραφε ποίηση. Οι εφευρέσεις του διαμόρφωσαν την εποχή μας και άλλαξαν τον πλανήτη μας.

Αλλά είναι πλέον ξεπερασμένες.

Κάποιος άλλος εφευρέτης σήμερα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τις αλλαγές που έρχονται.

Αλλαγή: είναι η μόνη σταθερά στον κόσμο μας.